Έμμεσο κάλεσμα Βενιζέλου για ανακήρυξη ΑΟΖ…

Με μια περίτεχνη, όπως άλλωστε το συνηθίζει, διατύπωση, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας τάχθηκε υπέρ της ανακήρυξης από την Ελλάδα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στον κατάλληλο χρόνο…

Η διατύπωση ήρθε σε απάντηση ερωτημάτων που έθεσε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος βέβαια στη συνέχεια αποχώρησε μαζί με το κόμμα του και δεν κάθισε να ακούσει την απάντηση Βενιζέλου.

Η ακριβής διατύπωση του υπουργού, επικαλούμενος τη Διεθνή Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, (Μοντέγκο Μπέι, Τζαμάικα, 1982) ήταν η εξής:
«Έχουμε πει από του βήματος αυτού ότι σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα που υπάρχει από μόνη της ab initio και εξ ιδίου δικαίου, ipso jure λέει το Διεθνές Δίκαιο, η δικαιοδοσία του κράτους στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη πρέπει να διακηρυχθεί»…

Η αναφορά του υπουργού κρίνεται ως σκόπιμη (και ιδιαιτέρως χρήσιμη υπενθύμιση, προσθέτουμε εμείς…), καθότι η ερώτηση του Γιώργου Καρατζαφέρη, εάν το Ισραήλ έχει δηλώσει στην Ελλάδα ότι θα την υπερασπίσει σε περίπτωση που ανακηρύξει ΑΟΖ δεν απαιτούσε σε καμία περίπτωση τη συγκεκριμένη αναφορά.

Επανερχόμενος στο πλαίσιο της… «πολιτικής ορθότητας», ο υπουργός πρόσθεσε: «Η Ελλάδα έχει τονίσει κατ΄ επανάληψη -το έχει πει και ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών, το έχω πει κι εγώ πολλές φορές- ότι διατηρούμε ακέραια και αλώβητα τα δικαιώματά μας στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και ασκούμε στρατιωτική εποπτεία όπου χρειάζεται, όπως συνέβη πολύ πρόσφατα με το ιταλικό πλοίο Explora και όπως είχα την ευκαιρία να εξηγήσω στη Διαρκή Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας».

Για να συνεχίσει με μια ανάλυση που αποκάλυψε καλή γνώση του θέματος (επίσης ενθαρρυντικό), ανέφερε ότι «πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου ότι για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (οι οποίες σε θάλασσες όπως η Μεσόγειος έχουν ίδια έκταση -σε άλλα νερά μπορεί να έχουν διαφοροποιημένη έκταση και να είναι κάπως μεγαλύτερη η υφαλοκρηπίδα, αλλά στη γεωγραφική διαμόρφωση της Μεσογείου η έκτασή τους ταυτίζεται), δύο χώρες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες: η Αίγυπτος και η Λιβύη. Και αυτές είναι δύο χώρες που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε μία ρευστή κατάσταση, κατεξοχήν η Λιβύη. Λαμβάνουμε υπόψη μας αυτή την παράμετρο στη διαμόρφωση της εξωτερικής και της αμυντικής μας πολιτικής; Προφανώς και τη λαμβάνουμε, με μόνο κριτήριο την προάσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και του δημοσίου συμφέροντος».

Στο ζήτημα ενέπλεξε όμως και την κατάσταση στη Συρία λέγοντας ότι η Ελλάδα οφείλει να παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις και σε αυτό το μέτωπο. «Υπάρχει κανείς που να μην αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα και το μέγεθος του προβλήματος;», αναρωτήθηκε, «υπάρχει κανείς που δεν παρακολουθεί την αμηχανία που υπάρχει και στο επίπεδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ;» και ανέφερε ότι αρχή την οποία τηρεί η Ελλάδα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, είναι ο σεβασμός των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας, σε μια έμμεση βολή για ενδεχόμενη υπέρβαση της εντολής του οργάνου στην περίπτωση της Λιβύης…

Ο υπουργός τόνισε ότι είναι πολύ σημαντική εξέλιξη, «η υποβολή σχεδίων πτήσης από τα στρατιωτικά αεροσκάφη στην περιοχή των επιχειρήσεων της Λιβύης», αφού αυτό «δείχνει ως γεγονός ότι η θέση που υποστηρίζουμε χρόνια τώρα σε σχέση με τα θέματα αυτά, μπορεί να γίνει αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα και είναι θεμελιωμένη νομικά κατά το Διεθνές Δίκαιο. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, γιατί όλη η κατάσταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έχει σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό ως μήτρα της τον σεβασμό των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας για την υποβολή των σχεδίων πτήσης».

Προχώρησε καταλήγοντας σε μια έκκληση προς τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας: «…θα παρακαλούσα σε τέτοιες κρίσιμες συνθήκες, σε τέτοιες συνθήκες κοινωνικής έντασης, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της βίας, της κοινωνικής βίας, της συμβολικής και πολλές φορές και της υλικής βίας, ενώ έχουμε απέναντί μας πολίτες που αγωνιούν, να δείξουμε δύο τουλάχιστον πράγματα:

Ότι μπορούμε όλοι μαζί με υψηλό βαθμό συναίνεσης, να χειριστούμε τα ζητήματα της διαφάνειας και στο πεδίο του άρθρου 86 του Συντάγματος και στο πεδίο κρίσιμων αποφάσεων για τις αμυντικές προμήθειες, που από πλευράς δημοσιονομικής δαπάνης, είναι πάρα πολύ μικρές σε σχέση με άλλους τομείς.

Δεύτερο, ότι στα θέματα εξωτερικής πολιτικής άρα και διεθνούς αμυντικής πολιτικής, υπάρχει ευρύτατη συναίνεση διαχρονικά τα τελευταία 37 χρόνια και είναι κρίμα να θυσιάζουμε αυτή τη στρατηγική συμφωνία που υπάρχει στη χώρα μας, στο βωμό συγκυριακών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων».


πηγη