Γιατί έχουν δίκιο όσοι του είπαν «όχι»

Κι όμως έχουν απόλυτο δίκιο όσοι απάντησαν με «όχι», απρόθυμοι και αρνητές να γίνουν υποψήφιοι περιφερειάρχες ή δήμαρχοι.

Δίκιο ξεκάθαρο, απόλυτο, θεσμικό. Πέρα από κομματικά κριτήρια, υπέρ ή κατά του ΠΑΣΟΚ (τα ίδια κριτήρια άλλωστε πρέπει να ισχύουν και στον χώρο της Ν.Δ.).

Ναι, όντως λ.χ. η Κατερίνα Μπατζελή, ο Γιάννης Μαγκριώτης είναι μέλη της κυβέρνησης και η τύχη τους αυτή εξαρτάται από τον πρωθυπουργό. Ομως παράλληλα με αρκετούς άλλους και άλλες αρνηθέντες και αρνηθείσες (Κουκουλόπουλος, Γκερέκου, διάφοροι βολιδοσκοπηθέντες) είναι βουλευτές. Εκλεγμένοι με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ –όσο κι αν αυτό δεν πρέπει να μετράει μετεκλογικά, κατά το Σύνταγμα– από μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων και πολιτών. Είναι κοινοβουλευτικοί πέραν από υπουργοί. Μια ιδιότητα που δεν μπορεί ούτε να αλλάξει ούτε να καταργήσει κανένας πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος ή όργανο κόμματος, χωρίς τη θέλησή τους.

Μπορεί δηλαδή ο πρωθυπουργός ετσιθελικά να τους «βγάλει» από την κυβέρνηση ή να τους ζητήσει την παραίτηση (δεν στέκομαι εδώ στις επιφυλάξεις που έχω διατυπώσει παλαιότερα), αλλά μέχρι εδώ. Οχι περισσότερο. Δεν μπορεί να τους στερήσει την ιδιότητα του βουλευτή και τη σταδιοδρομία του κοινοβουλευτικού –γιατί αυτό συνεπάγεται η υποψηφιότητά του περιφερειάρχη ή του δημάρχου (με την αυτονόητη παραίτηση προεκλογικά από τη θέση του βουλευτή).

Ευτυχώς φτάσαμε στο σημείο να ξεφύγουμε από την αντιδημοκρατική αλλά και επώδυνη τότε «παράδοση της Αποστασίας», των Ιουλιανών του 1965, καταπιεστική τις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Ο διαφωνών βουλευτής να παραιτείται, να μην μπορεί να γίνεται ούτε ανεξάρτητος. Είναι επίτευγμα δημοκρατικό από την άποψη ότι υπάρχουν δέκα ανεξάρτητοι βουλευτές και ότι κάποιες φωνές να δώσουν πίσω την έδρα στο κόμμα (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ) έπεσαν στο κενό.

Πέρα όμως από τα θεσμικά, οι αρνηθέντες υπουργοί και βουλευτές έχουν κι άλλα δίκια με το μέρος τους. Μόνο εάν θέλουν μπορεί να γίνουν υποψήφιοι και –πολιτικά τώρα– μόνο εάν έχουν πεισθεί στις πρόσφατες διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού.

Οτι λ.χ. οι περιφερειάρχες είναι ισότιμοι με τους υπουργούς και «μίνι πρωθυπουργοί». Οτι υπάρχουν δημοσκοπήσεις – φαντάσματα που τους εμφανίζουν βέβαιους νικητές. Καμιά τέτοια δημοσκόπηση δεν δείχνει το ΠΑΣΟΚ και τους υποψηφίους του να συγκεντρώνουν το πολύ 30% στον πρώτο γύρο. Οτι θα γίνουν πρωτοπόροι της μεγάλης θεσμικής μάχης του «Καλλικράτη», που δείχνει να έγινε στο πόδι.

Και πράγματι εντυπωσιάζουν ότι όλα αυτά τα βαρύγδουπα επιχειρήματα, συν η (λαθεμένη) άμεση ανάμειξη του πρωθυπουργού, δεν έδωσαν αποτελέσματα. Δεν έπεισαν, αντιμετωπίσθηκαν με αρνήσεις.

Θα μπορούσε πολλά να πει κανείς για το φαινόμενο των μαζικών αρνήσεων και τις σημασίες τους. Τρεις διαπιστώσεις έχουν άμεση σχέση με την οπτική μας. Χρειάζεται συντονισμός δράσης στο κόμμα και την κυβέρνηση. Πρωθυπουργός και Μαξίμου δείχνουν αλλά δεν είναι παντοδύναμοι σε όλα όπως νόμιζαν. Η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτικοποίηση των εκλογών στην Τ.Α. του Νοεμβρίου, τη συσπείρωση γύρω από το ΠΑΣΟΚ και όχι τόσο από τον «Καλλικράτη».



Μ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-Α.Τ.




Share