Γιατί στο ΠΑΣΟΚ μετρούν τα άστρα.

* Τόσο γρήγορα (μόλις σε 8–9 μήνες), σε τόσο μεγάλη κρίση ενότητας (βαθιά και πολύπλευρη) σε ένα τόσο μεγάλο κόμμα όπως το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ;

Είναι πρωτοφανής η εξέλιξη στην πολιτική μας ζωή να έχουμε από τον πρώτο χρόνο της πρώτης τετραετίας τόσο σκληρές αντιδράσεις στην κυβερνητική πολιτική, με ένα κυβερνητικό κόμμα κομματιασμένο σαν τους αρχαίους κίονες και να κοιτάζει τα άστρα. Αμήχανοι οπαδοί και στελέχη να μετρούν με δυσφορία τα αστέρια και τη σκοτεινή τους μοίρα. Το σύνδρομο ομαδικής πολιτικής αυτοκτονίας. Το δείχνει αυτό και μάλλον η κουβέντα για εκλογές τον Νοέμβριο.
* Εχουμε ήδη μια επανάληψη του φαινομένου της διακυβέρνησης Καραμανλή, κατά την οποία η λαϊκή – κοινωνική της βάση στράφηκε έντονα εναντίον της, αποξενώθηκε και την οδήγησε τη δεύτερη τετραετία στην πτώση της. Μόλις δύο χρόνια από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007. Τώρα όμως;

Θα παρατηρήσει (και δικαίως) κανείς ότι τα φετινά σκληρά αντιλαϊκά μέτρα είναι πρωτοφανή, γιατί είναι πρωτοφανής η οικονομική κρίση στη χώρα. Δημοσιονομική, κοινωνική, εθνική. Τα πιο δύσκολα μετά τη Μεταπολίτευση του 1974. Ετυχαν σ’ αυτή την κυβέρνηση, αλλά όχι με τους όρους που συνηθίζει να αναφέρει αυτάρεσκα ο Γ. Παπανδρέου. «Σε εμάς, το ΠΑΣΟΚ, λαχαίνει η μοίρα να βγάζουμε τη χώρα από τα δύσκολα. Να τη σώζουμε, όπως και τώρα». Μετρούν τα αποτελέσματα και πριν από αυτά η ικανότητα διακυβέρνησης.

* Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αγώνα επιβίωσης δίνει η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ ως κοινωνικός χώρος έκφρασης, όχι τόσο η Αντιπολίτευση. Είναι εμφανή τα σημάδια της μεγάλης κρίσης, αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης απέναντι στις επιλογές και τους χειρισμούς της κυβέρνησης, η οποία καταφεύγει διαρκώς σε εκβιαστικούς μονόδρομους. Είτε για να αποφασίσει με βάση το «Μνημόνιο – φόβητρο» είτε με κινδυνολογία για πτώση της κυβέρνησης με μεθόδους κομματικής πειθαρχίας. Οπως σήμερα. Φαινόμενα σκλήρυνσης, που παράγουν γενική αβεβαιότητα και ρευστότητα.

Η βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού γίνεται βιωσιμότητα της διακυβέρνησης. Η ιστορία της χωρίζεται αποφασιστικά πριν και μετά την Κυριακή ημέρα 8 Ιουλίου.

* Επειτα λογικές ότι «όποιος ψήφισε το Μνημόνιο οφείλει να ψηφίσει και τα υπόλοιπα σκληρά μέτρα για τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, για το Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά, για το νέο Συνταξιοδοτικό στα 40 χρόνια εργασίας και στα 65 χρόνια ηλικίας» δεν πείθουν. Δεν υποστηρίζονται από τον κορμό του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και αν ψηφίζονται (όπως ψηφίζονται πειθαναγκαστικά, εκβιαστικά και με δήθεν μικροαπώλειες) στη Βουλή. Υπάρχει μια διαρκής απονομιμοποίηση μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, όπως θα δείξει και αυτή η εβδομάδα. Οι προσπάθειες συνενοχής σ’ ένα σχέδιο «πατριωτισμού και σωτηρίας της χώρας», συνευθύνης όλων (βουλευτών, κόμματος, στελεχών, ακόμα και υπουργών) δεν αποδίδει πλέον.

Περιπλανώμενο διεθνώς το ΠΑΣΟΚ της κορυφής κοιτάζει τα άστρα, ενώ το άλλο ΠΑΣΟΚ βλέπει τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, στην ολική του έκλειψη. Τον δύσκολο, δέκατο μήνα του βίου τους, τον Ιούλιο.

Μ.Δημητριου-αδεσμευτος τυπος





Share