Σφαίρες και σκέψεις γύρω από μια δολοφονία.

Μήπως κάνουν και τώρα λάθος; Εννοώ τις αντιλήψεις για κοινούς σκοπούς και διασυνδέσεις ανθρώπων του Ποινικού Εγκλήματος και της τρομοκρατίας, μετά την πιστοποίηση για τα δύο πιστόλια της «Σέχτας Επαναστατών».

Ηδη προηγήθηκαν δύο λάθη. Στις πρώτες καταθέσεις των γειτόνων της οικογένειας του Σωκράτη Γκιόλια, τις οποίες αναίρεσαν – αποδυνάμωσαν άλλες. Στην αρχική εκτίμηση, επίσημη μάλιστα (και βεβιασμένη) από την ΕΛ.ΑΣ., ότι τα αίτια – κίνητρα της στυγερής δολοφονίας ήταν του Κοινού Εγκλήματος. Ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εκτέλεση «συμβολαίου θανάτου», εγχείρημα του Οργανωμένου Εγκλήματος, όπως στους «νονούς» της νύχτας, εμπόρους του θανάτου κ.λπ.

* Αποδείχθηκε δηλαδή ότι η μεθοδολογία, η «μαφιόζικη παγίδα και εκτέλεση», μπορεί να αποτελεί κάτι πρωτοφανές ή πολύ σπάνιο για τρομοκρατική οργάνωση, αλλά όχι περιφρονητέα μέθοδο. Είναι όμως μόνο οικειοποίηση τέτοιας «μαφιόζικης» μεθόδου από την εποχή του Μεσοπολέμου στο Σικάγο της Ποτοαπαγόρευσης και τη Σικελία; Μήπως ήταν μια ηθελημένη επιλογή; Και γιατί άραγε;

Είναι εύκολο να προστρέξει κανείς, χωρίς να διατηρεί τις αναγκαίες επιφυλάξεις και τη σοβαρότητα προσέγγισης. Να ομιλεί για υπόγειες ταυτίσεις ή διαπλοκές Οργανωμένου Εγκλήματος και τρομοκρατίας, εννοώ μεθόδων και προσώπων.

Για παράδειγμα, αποδείχθηκε ότι η «17 Νοέμβρη» χρησιμοποιούσε τέτοιες κοινές «μεθόδους δράσης» (όπως λ.χ. στις ληστείες της), αλλά με τα ίδια πρόσωπα της τρομοκρατίας, χωρίς οποιαδήποτε συνεργασία – διαπλοκή με ομάδες ποινικών εγκληματιών. Γιατί να συμβαίνει κάτι διαφορετικό με τη «Σέχτα Επαναστατών»;

* Επειτα υπάρχουν θεμελιώδη κενά. Δεν εννοώ λ.χ. ότι τα πιστόλια της «Σέχτας» μπορεί να κλάπηκαν ή να δανείσθηκαν από εγκληματική οργάνωση, όπως δεν αποκλείουν κάποιοι ευφάνταστοι.

Εννοώ τι είδους στόχος μπορεί να ήταν για τους δολοφόνους του ο Σωκράτης Γκιόλιας, για ποιους λόγους. Δεν φαίνεται να υπήρξε ένας συμβολικός στόχος, γενικός, απωθητικός κ.λπ., όπως ορισμένοι (κακώς βεβαίως) μεγαλοδημοσιογράφοι και μάλιστα των καναλιών. Δεν είχε προκαλέσει την Κοινή Γνώμη, είτε υπέρ είτε κατά, με φανατισμούς. Τι νόημα είχε η δολοφονία του για τον μέσο πολίτη και μάλιστα ως πράξη τιμωρίας συλλογικής;

Φοβούμαι ότι δύσκολα θα αποκτήσει τέτοιον αρνητικό συμβολισμό η μνήμη του αείμνηστου Σωκράτη Γκιόλια, τον οποίο γνώριζα αρκετά καλά και εκτιμούσα ως άνθρωπο και επαγγελματία. Απόδειξη ότι προκάλεσε αμέσως άδικες στη μνήμη του καχυποψίες και επιπόλαιους συσχετισμούς.

Νομίζω ότι αρκετές απαντήσεις σ’ όλα τα επίπεδα θα δώσει η προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών». Ανεξάρτητα του πόσο πειστικές για τον μέσο πολίτη και τον μέσο δημοσιογράφο πρόκειται να είναι. Η στόχευση του Σ. Γκιόλια ήταν συμβολική μόνο για τα κριτήρια και τη σκέψη της «Σέχτας» μόνο.



Μ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-Αδεσμευτος Τυπος





Share