Αναπάντητα ερωτήματα.

Είναι τόσο άγρια, τόσο μαφιόζικη, τόσο επαγγελματική, αλλά και τόσο βλακώδης η εκτέλεση του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια -και, μάλιστα, με «σημαδεμένα» όπλα- ώστε θέτει και στις Αρχές και στην κοινή γνώμη μια σειρά από αμείλικτα, αλληλοσυγκρουόμενα και αναπάντητα (για την ώρα) ερωτήματα. Όπως, για παράδειγμα:
1. Αν, πράγματι, το όπλο του εγκλήματος ήταν χρησιμοποιημένο από τους τρομοκράτες της «Σέχτας», ποιο λόγο είχε η «Σέχτα» να κλείσει το στόμα του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, ο οποίος, στο κάτω –κάτω, δεν ήταν ο αντιπροσωπευτικός του πολιτικοδημοσιογραφικού πλέγματος εξουσίας;

2. Αν πάλι η «Σέχτα» επεδίωκε να υλοποιήσει τις προκηρυγμένες παλιότερα απειλές της, ότι θα χτυπήσει δημοσιογράφους, γιατί επέλεξε τον ταλαίπωρο Γκιόλια, ο οποίος δεν μαχόταν, πια, στην πρώτη γραμμή, και όχι κάποιον από τους επιφανείς του χώρου;

3. Πόση δόση αλήθειας περιέχουν οι φήμες που διαρρέουν από το περιβάλλον του δολοφονημένου, σύμφωνα με τις οποίες οι εκτελεστές του ήθελαν νεκρό το πρωί της 19ης Ιουλίου τον Σωκράτη Γκιόλια, προκειμένου να μη βγάλει στον αέρα κύκλωμα από επιχειρηματίες και αστυνομικούς που διέπραττε σημεία και τέρατα;

4. Πώς εξηγείται ένας ψημένος στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ δημοσιογράφος να διαπράττει το λάθος ξημερώματα να εμπιστεύεται μια άγνωστη φωνή στο θυροτηλέφωνο και να κατέρχεται, επειδή -λέει- του έκλεβαν το αυτοκίνητο, - αν η φωνή που τον καλούσε δεν του ήταν γνώριμη;

5. Αν οι φήμες για επικείμενη αποκάλυψη κυκλώματος επιχειρηματιών - αστυνομικών κ.λπ. έχουν βάση και αν το όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν, όντως, της «Σέχτας», τότε, ποιος μπορεί να μην υποθέσει ότι η οργάνωση αυτή αναλαμβάνει και συμβόλαια θανάτου - γεγονός πολύ τρομακτικότερο και από την ίδια την τρομοκρατία;

Το είχε υπογραμμίσει παλιότερα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Ότι υπάρχει διασύνδεση και συνεργασία ανάμεσα στο Κοινό Εγκλημα και στην Τρομοκρατία. Αν, όμως, αυτή η διασύνδεση και αυτή η συνεργασία φτάνει μέχρι του σημείου να υπογράφονται ανάμεσά τους και «συμβόλαια θανάτου», τότε, δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Και κατ’ επέκταση, αδιάφορος μπροστά σ’ αυτά τα φαινόμενα.

Διότι, τότε, δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι. Στόχος μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε: Εκείνος που δεν πληρώνει την επιταγή του, εκείνος που δεν εξοφλεί τον τοκογλύφο του, εκείνος που εκτελεί πιστά το καθήκον του, εκείνος που αρνήθηκε να πληρώσει προστασία, ο άλλος που ερωτοτροπεί με τη γυναίκα του πλούσιου γείτονά του, ο παράλλος που καθυστερεί τη δόση του και ο καθένας που έχει αντιδικία με οποιονδήποτε συμπολίτη του!


Χ.ΘΕΟΧΑΡΑΤΟΣ
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ



Share